Zobacz też moje {nowe} portfolio!
Mahjong zawsze kojarzył mi się z grą na NES. Miałem kiedyś dyskietkę „1000-in-1″, tam była taka pozycja. Nie wiedziałem kompletnie o co w niej chodzi, ale charakterystyczna nazwa została. Potem dowiedziałem się, że to japońska zespołowa zabawa, bardzo luźna i grana najczęściej w gronie przyjaciół, rodzin, prawie jak chińczyk u nas. Dopiero serial „Akagi“ pokazał, że mahjong może być tak samo groźny, jak poker czy blackjack. Czytaj całość →
Japońskie anime można podzielić na dwie grupy — te bardziej i mniej ambitne. Seria "Baccano!", oparta na powieściach Ryohgo Narita zdecydowanie należy do tej pierwszej grupy. Nie waham się nawet powiedzieć, że to jeden z najbardziej ambitnych i zagmatwanych seriali, jakie widziałem. Czytaj całość →
Miałem ten tekst zacząć krótkim wywodem o zeszłorocznym szumie wokół reżysera, ale, w sumie, po co? Przecież każdy wie co się działo, a jak nie wie, to pewnie go to nie obchodziło. Faktem jest, że 2010 to także rok w którym Polański stworzył jeden z lepszych thrillerów ostatnich lat, udowadniając przy okazji wszystkim niedowiarkom, że wcale nie „stracił kłów“. Może tylko przez jakiś czas mniej je eksponował. Czytaj całość →
Bardzo lubię klimat neo-noir, ba, można uznać, że za nim przepadam, mimo że w kinie dawkowany jest nader rzadko. Lubuję się też w streampunku (do którego również nie mam szczęścia) i w thrillerach. Dlatego właśnie zachwalany wszędzie film „Dark City” wydał mi się bardzo interesujący. Szkoda, że znowu się zawiodłem. Czytaj całość →
Filmy Terry’ego Gilliama od zawsze spotykały się z dużym zainteresowaniem. Nie ma się co dziwić, w końcu to on reżyserował (no dobra, był jednym z reżyserów) najsłynniejszy film grupy Monty Python — „Monty Python i Święty Graal“, której był zresztą członkiem od początku do końca. Czytaj całość →