Zobacz też moje {nowe} portfolio!
Oglądając polskie filmy nie będące komediami trudno pominąć nazwisko Wojciecha Smarzowskiego. Co ciekawe, tak naprawdę za sprawą dwóch filmów — wcześniejszego „Wesela“ i omawianego teraz „Domu złego“. Reżyser w obu filmach wyciąga najbardziej niechlubne i wstydliwe, ale jednocześnie wciąż obecne cechy Polaków. Czytaj całość →
Miłość od pierwszego wejrzenia to rzadkie, niemal mistyczne uczucie. Wiele filmów, książek czy piosenek czerpie z niego, starając się ukazać jego głębię i wyjątkowość. Tak naprawdę, dziś, twórcy mogą zaskoczyć nas już chyba tylko okolicznościami. Tomowi Tykwerowi, reżyserowi filmu „Heaven“ (według scenariusza Kieślowskiego i Piesiewicza) to właśnie się udało. Czytaj całość →
Podróże w czasie to jeden z moich ulubionych motywów. Niestety wiele dzieł realizuje go na zasadzie duplikacji jednostki, a ja wolałbym cofać się do swojego ciała w danym okresie, nie pojawiać się jako kopia. Podobnie czuł pewnie Satoko Okudera, pisząc scenariusz do „„The Girl Who Leapt Through Time“. W tym filmie „podróż“ działa właśnie w ten sposób, jednak, jak pewnie można się domyślić, nie jest to rzecz bez wad. Czytaj całość →
Dobrze, że ten film ukazał się w 1990 roku. Bo nawet dwa lata później już nie miałby takiej siły rażenia, choćby dlatego że od pamiętnego roku 1989 ludzie po prostu by ostygli. Na szczęście Wojciech Marczewski pospieszył się i zaraz po upadku komunizmu zrealizował swój najważniejszy film. Czytaj całość →
Miałem ten tekst zacząć krótkim wywodem o zeszłorocznym szumie wokół reżysera, ale, w sumie, po co? Przecież każdy wie co się działo, a jak nie wie, to pewnie go to nie obchodziło. Faktem jest, że 2010 to także rok w którym Polański stworzył jeden z lepszych thrillerów ostatnich lat, udowadniając przy okazji wszystkim niedowiarkom, że wcale nie „stracił kłów“. Może tylko przez jakiś czas mniej je eksponował. Czytaj całość →