tomek.buszewski.com

Grupa The Sma­shing Pump­kins jest już dziś legendą. Co prawda nadal funk­cjo­nuje, ale to ory­gi­nalny skład, czyli Billy Cor­gan, James Iha, D’arcy Wretzky i Jimmy Cham­ber­lin stwo­rzył naj­lep­szy mate­riał i osią­gnął poziom, do któ­rego już dziś nie wrócą. Na kon­cie mają sie­dem albu­mów, w tym tylko trzy w ory­gi­nal­nej eki­pie, dwa kolejne bez Cham­ber­lina, a reszta to tak naprawdę tylko Billy.

Doro­bek mają umiar­ko­wany jeżeli cho­dzi o ilość, ale w kwe­stii jako­ści, tu jest naprawdę dobrze. Jed­nak dla mnie — a na blogu mogę sobie na to pozwo­lić — liczą się tylko „Sia­mese Dream“, „Mel­lon Col­lie and the Infi­nite Sad­ness“ (wspo­mniane) i „Adore“. Debiut, do któ­rego ostat­nio się co prawda prze­ko­na­łem, nie jest tak dobry, mimo że sygna­li­zuje by zespo­łem się inte­re­so­wać i śledzić.

„Sia­mese Dream“ to przede wszyst­kim duży postęp po „Gish“. Album obfi­tuje w świetne, deli­katne bal­lady (prze­bo­jowe „Today“ czy „Soma“) ale także i ostrzej­sze kawałki („Quiet“, „Roc­ket“). Mimo, że tych pierw­szych jest wię­cej, to trac­kli­sta jest uło­żona tak, że płyta wydaje się być bar­dziej hard– niż alt-rockowa. Jed­nak to wra­że­nie szybko mija i wyraź­nie widać wtedy całą wraż­li­wość i deli­kat­ność kompozycji.

Podob­nie jak w przy­padku poprzed­niczki, tak i tutaj widać wyraźny nacisk na pro­duk­cje. Czy­stość i dba­łość o dźwięk są bar­dzo dużą zaletą w cza­sach, kiedy (nawet i sztuczny) brud był na topie. Cor­gan tak się roz­krę­cił w swoim per­fek­cjo­ni­zmie, że grupa prze­kro­czyła ter­min wyda­nia i budżet dość zna­cząco. Na szczę­ście Vir­gin pozwo­lił im dalej pra­co­wać tym ryt­mem, co nie­wąt­pli­wie się opłaciło.

Album zde­cy­do­wa­nie jest świet­nym przed­się­wzię­ciem i wiel­kim suk­ce­sem The Sma­shing Pump­kins. Dosko­nale poka­zuje, na co stać Cor­gana jako kom­po­zy­tora ale także i jako muzyka. (7÷10)

Wymie­niona wyżej płyta, mimo że bar­dzo dobra, w kon­fron­ta­cji z jej młod­szą sio­strą, może ucho­dzić jedy­nie za zapo­wiedź. „Mel­lon Col­lie and the Infi­nite Sad­ness“ to magnum opus Dyń, dwu­pły­towy album któ­rym zdo­byli sobie rze­szę fanów i krytyków.

Mimo, że pisa­łem już o tym albu­mie, dobrych słów nigdy za wiele. Naj­więk­szą róż­nicą mię­dzy tym albu­mem a „Sia­me­ase Dream“ jest zde­cy­do­wa­nie wkład kom­po­zy­cyjny reszty grupy. Pod­czas kiedy wcze­śniej Cor­gan pia­sto­wał sta­no­wi­sko władcy abso­lut­nego, tu wkład od reszty jest więk­szy (szcze­gól­nie pio­senka „Fare­well and Good­ni­ght“, świetny clo­ser). Wię­cej jest też eks­pe­ry­men­tów — „Toni­ght, Toni­ght“ nagrane z orkie­strą, noise roc­kowe „Bodies“, „1979“ oparte na per­ku­syj­nym loopie. Wymie­niać można długo, bo tak naprawdę każdy utwór tutaj jest wyjąt­kowy, wyróż­nia się i nie pozwala słu­cha­czowi na nudę.

„Mel­lon Col­lie“ trwa ponad dwie godziny, ale gwa­ran­tuję, że jest to czas spę­dzony bar­dzo dobrze. Może za pierw­szym, czy dru­gim nawet razem uzna­cie, że to wcale nie jest taka dobra płyta, ale szcze­rze pole­cam poświę­cić jej kilka paź­dzier­ni­ko­wych wie­czo­rów. Opłaci się. (10÷10)

Kto­kol­wiek inte­re­so­wał się histo­rią The Sma­shing Pump­kins wie, że początki Billy’ego Cor­gana z muzyką to new wave i gotycki rock. To wła­śnie do tej, porzu­co­nej prze­cież już przy „Gish“ sty­li­styki, zespół powraca na kon­tro­wer­syj­nym „Adore“.

Wydany w 1998 roku long­play był jed­nym z naj­bar­dziej ocze­ki­wa­nych. Cor­gan dwoił się i troił w wywia­dach by pod­grzać atmos­ferę, która zresztą i tak wrzała dzięki poprzed­niej, już wtedy kul­to­wej, pły­cie. Napi­sa­łem wcze­śniej, że to mate­riał kon­tro­wer­syjny, bo tak jest. Podzie­lił fanów, a kry­tycy orze­kli, że to kom­pletne zerwa­nie z prze­szło­ścią. Nic dziw­nego, w końcu zro­bili tutaj to, co dwa lata póź­niej i na więk­szą skalę popeł­nią Radio­head. Tak, „Adore“ jest w cało­ści oparta na elek­tro­nice. Loopy i bity two­rzą ten album, są nawet utwory gdzie prócz głosu Cor­gana nie ma niczego żywego (świetne „Appels + Oranjes“).

Płyta przy­nio­sła też drugą, bar­dzo chwa­loną przez kry­ty­ków zmianę. Nie było tajem­nicą, że tek­sty nigdy nie były mocną stroną Billy’ego. Mimo że radził sobie nie­źle, to nie­które z nich wywo­ły­wały — i nadal wywo­łują — uśmie­szek na twa­rzy. Na „Adore“ Cor­gan przed­sta­wił liryki zde­cy­do­wa­nie bar­dziej doj­rzałe i na wyż­szym pozio­mie arty­stycz­nym. Meta­fory, nie­co­dzienny układ są na porządku dziennym.

Bar­dzo żałuję, że to jedyny krą­żek Dyń w tym stylu. Głów­nie dla­tego, że tutaj Cor­gan jesz­cze nie do końca opa­no­wał nowy styl kom­po­zy­cyjny, przez co „Adore“ nie jest tak dobre, jak mogłoby być. Po pierw­szych odsłu­chach zachwyca, jed­nak im dalej w las, tym gorzej. Po wtó­rym prze­słu­cha­niu zaczy­nają wycho­dzić wady, powta­rzal­ność i zle­wa­nie się w jedno a także brak pomy­słów na taką ilość pio­se­nek. Gdyby było ich o trzy, cztery mniej, long­play sporo by zyskał. Ale i tak, jest bar­dzo dobry. (7÷10)

Myślę, że te trzy albumy mogę pole­cić każ­demu. Mimo, że wokal nie każ­demu pasuje, to zachę­cam do dłuż­szego obco­wa­nia z The Sma­shing Pump­kins. Mnie też od razu nie zachwy­cili — ba — na początku nawet ode­pchnęli, ale cier­pli­wość jest tu sowi­cie wyna­gra­dzana. Kli­ma­tyczne nagra­nia grupy z Chi­cago to świetna pro­po­zy­cja na nad­cho­dzące wła­śnie jesienne wieczory.