tomek.buszewski.com

Japoń­skie anime można podzie­lić na dwie grupy — te bar­dziej i mniej ambitne. Seria "Baccano!", oparta na powie­ściach Ryohgo Narita zde­cy­do­wa­nie należy do tej pierw­szej grupy. Nie waham się nawet powie­dzieć, że to jeden z naj­bar­dziej ambit­nych i zagma­twa­nych seriali, jakie widziałem.

Histo­ria — i tu już pierw­sza cie­ka­wostka — ma miej­sce na prze­strzeni lat 1930 i 1931 i opo­wiada o… kil­ku­na­stu oso­bach. Ale tak naprawdę, sku­pia się na gru­pach, z czego każda ma swój okre­ślony cel i do niego dąży. Postaci przez zrzą­dze­nie losu tra­fiają w to samo miej­sce w tym samym cza­sie — do eks­klu­zyw­nego pociągu Fly­ing Pus­sy­foot. Natu­ral­nie od razu oka­zuje się, że prze­jazd nie będzie taki, jak zapla­no­wano. Nie dość, że znaj­dują się na nim naj­bar­dziej kon­tra­stowe per­sony ówcze­snej sceny, to wśród kon­duk­to­rów krąży nie­po­ko­jąca legenda o potwo­rze nawie­dza­ją­cym takie kursy.

Główna oś akcji to wła­śnie wspo­mniana loko­mo­tywa, jed­nak na początku więk­szość rze­czy, która się tam dzieje jest nie­zro­zu­miała. Dla­tego seria obfi­tuje w liczne pro­lep­sis i retro­spek­cje, dla każ­dego osobne, poka­zu­jące, że nawet nie­wiel­kie zda­rze­nie, takie jak wypi­cie przy­pad­ko­wego drinka, może mieć olbrzy­mie kon­se­kwen­cje nawet za kil­ka­na­ście lat.

Kon­struk­cja jest inte­re­su­jąca. Zda­rze­nie mające miej­sce w pierw­szym odcinku jest wyja­śnione dopiero w poło­wie serialu, kolejne póź­niej, a jesz­cze inne — w ciągu kilku następ­nych minut. Przez to, że w każ­dym epi­zo­dzie pra­wie każda postać dostaje kilka minut, nie ma narzu­co­nej grupy ani osoby prze­wod­niej — sami możemy zde­cy­do­wać, czy naj­bar­dziej inte­re­sują nas losy Ladda, Cze­slawa, Lucka, Firo, Isa­aca… Długo można wymie­niać, a każdy jest inte­re­su­jący, z takiego czy innego powodu.

Brawa należą się twór­com przede wszyst­kim na świetne roz­pla­no­wa­nie czasu trwa­nia. Trzy­na­ście odcin­ków i sie­dem­na­ście postaci to liczby, które nie powinny w ogóle ze sobą współ­grać. A jed­nak! Mimo, że pierw­sze epi­zody są przy­tła­cza­jące pod wzglę­dem infor­ma­cji i zda­rzeń, to z cza­sem wcho­dzimy w rytm „Bac­cano!“ i wszystko powoli się wyja­śnia. Dosłow­nie, wszystko, każdy zaczęty wątek zostaje dopro­wa­dzony do końca (oglą­daj­cie to, co się dzieje po napi­sach!), a to jest sztuka, która nie udaje się wszyst­kim autorom.

„Bac­cano!“ to nie tylko świetna, intry­gu­jąca i zawiła histo­ria, ale bar­dzo dobre strony wizu­alna i dźwię­kowa. Postaci są nary­so­wane sta­ran­nie, dokład­nie i z naci­skiem na detale. Tak samo ani­ma­cja. Tła są wyko­nane bar­dzo dobrze, wyraź­nie widać, że budżet na tę pro­duk­cję był spory. Głosy i dźwięki rów­nież nie pozo­sta­wiają nic do życze­nia. Na dokładkę jest świetny jaz­zowy ope­ning, świet­nie wpro­wa­dza­jący w kli­mat serii.

Jeżeli szu­ka­cie anime z nie­ba­nalną, wie­lo­wąt­kową i zawiłą histo­rią, a na doda­tek osa­dzoną w nie­co­dzien­nej sty­li­styce, „Bac­cano!“ to oferuje.