tomek.buszewski.com

Z debiu­tanc­kimi albu­mami zawsze jest pro­blem. Albo są bar­dzo dobre, jak choćby w przy­padku The Doors czy Manic Street Pre­achers, albo są słabe, śred­nie, w pory­wach nie­złe, tak jak u The Sma­shing Pumpkins.

Począ­tek lat dzie­więć­dzie­sią­tych to w muzyce przede wszyst­kim popu­la­ry­za­cja „brud­nego“ stylu gry, czyli rocka alter­na­tyw­nego i grunge’u. Triumfy świę­ciła Nirvana i obok niej reszta Czwórki z Seat­tle. Nie było na sce­nie wiele miej­sca dla innych two­rów, jed­nak The Sma­shing Pump­kins ze swoim psy­cho­de­licz­nym, udu­cho­wio­nym (jak sam Cor­gan mówi) „Gish“ zna­leźli odbiorców.

Pierw­szą rze­czą, która wyróż­nia ten album na tle innych debiu­tów z tam­tego okresu to jego pro­duk­cja. Jak się oka­zało, Cor­gan to per­fek­cjo­ni­sta, a z budże­tem opie­wa­ją­cym na 20.000 dola­rów mógł sobie na to pozwo­lić. Dla­tego próżno szu­kać tu brud­nych, nastro­jo­nych od nie­chce­nia gitar, prze­mie­lo­nej per­ku­sji czy nie­chluj­nego basu (szcze­gól­nie pole­cam „Rhi­no­ce­ros“). Wszyst­kie par­tie są nagrane w jako­ści przy­po­mi­na­ją­cej doko­na­nia choćby póź­nego Pink Floyd. Zresztą, taki dopiesz­czony dźwięk będzie długo domeną Dyń.

„Gish“ jest albu­mem bar­dzo nie­rów­nym. Dwa pierw­sze utwory nie zachę­cają prak­tycz­nie wcale, z czego „Siva“ wręcz odpy­cha, przy­naj­mniej mnie. Na szczę­ście potem jest lepiej i wspo­mniany już „Rhi­no­ce­ros“ wciąga i intry­guje. Tak jest wła­ści­wie przez całą płytę, są utwory dość śred­nie, nużące, ale i takie, któ­rych naprawdę chce się słu­chać („Crush“, „Snail“). Widać też, że Cor­gan nie jest jesz­cze tak roz­wi­nięty w kwe­stii kom­po­zy­cji, jak choćby na „Sia­mese Dream“, bo więk­szość pio­se­nek ope­ruje jed­nym, mod­nym zresztą wtedy, efek­tem zmiany dyna­miki (cicha zwrotka — gło­śny refren).

Słu­cha­jąc płyty można wyraź­nie odczuć, że The Sma­shing Pump­kins dopiero się roz­krę­cają. Album jest cie­kawy i dobrze się go słu­cha, jed­nak po dłuż­szym obco­wa­niu zaczyna nudzić a fakt, że utwory są bar­dzo podobne spra­wia, że zlewa się w całość. Gdyby mate­riał był cie­kaw­szy kom­po­zy­cyj­nie, to byłaby nie­wąt­pli­wie zaleta.