tomek.buszewski.com

Pod­czas dys­ku­sji na Niko­mu­ni­ka­tach, drogą bar­dzo okrężną, doszli­śmy do wnio­sku, że Nirvana skoń­czyła się na „Ble­ach“, któ­rego… nie zna­łem. Czas zatem nad­ro­bić zale­gło­ści, a przy szczę­ściu może prze­ko­nać się do zespołu Cobaina.

Grunge z Seat­tle to dziś legenda w 50% za sprawą Nirvany. Co prawda publikę zdo­byli dopiero drugą płytą, jed­nak to dzięki „Ble­ach“ ktoś ich zauwa­żył i posta­no­wił sze­rzej pro­mo­wać. W wypo­wie­dziach Cobain twier­dzi, że nagra­nia na tej pły­cie są ubo­gie w kwe­stii twór­czej, bo tego życzyła sobie wytwór­nia. Nie wiem, ile w tym prawdy, a ile uspra­wie­dli­wia­nia się, bo fak­tycz­nie, połowa utwo­rów nie prze­kra­cza trzech minut, a całość jest oparta na dość pro­stych moty­wach (szcze­gól­nie utwór „Scoff“ rzuca się w tej kwe­stii w uszy).

To, co wycho­dzi na pierw­szy plan to zde­cy­do­wa­nie wokal. Cha­rak­te­ry­styczny, lekko zachryp­nięty głos jest nie­jako defi­ni­cją grunge’owego stylu, poparty ciężką, powta­rzalną per­ku­sją i pro­stymi rif­fami. To wszystko dostar­cza „Ble­ach“, okra­szone w dodatku przy­jem­nym, natu­ral­nym bru­dem, znu­dze­niem i nie­chce­niem. Szkoda, że taka stra­te­gia jest szko­dliwa na dłuż­szą metę. Dla­czego? Bo trzy­na­ście utwo­rów brzmi bar­dzo podob­nie, zlewa się i w poło­wie album zaczyna nudzić.

Na początku wspo­mnia­łem o krót­kich utwo­rach. To one, mimo że może się tak nie wyda­wać, są siłą „Ble­ach“. Kumu­lują ener­gię roz­no­szącą muzy­ków i zbie­rają ją w małą, ale potężną pigułę (świetne przy­kłady to trzy pierw­sze pio­senki, „Nega­tive Creep“ czy zamy­ka­jący „Downer“). Te dłuż­sze wyraź­nie się cią­gną, poka­zują, że Coba­inowi (bo to on pisał i kom­po­no­wał wszystko) wyraź­nie bra­ko­wało inwen­cji w kwe­stii muzyki (wyją­tek potwier­dza­jący regułę to „Big Cheese“).

Debiu­tancka płyta Nirvany zapo­wiada to, co będzie dalej roz­wi­jane, szkoda że grzecz­niej, na „Never­mind“ i „In Utero“. Jed­no­cze­śnie jest to album naj­bar­dziej natu­ralny, nagrany w praw­dzi­wym grunge’owym stylu. Nie ma tu wypo­le­ro­wa­nego, ide­al­nego dźwięku ze sztucz­nym bru­dem, czego syno­ni­mem dla mnie są dwa ostat­nie płyty zespołu. Jest za to wyczu­walny kurz na wzmac­nia­czach, nie­chluj­nie stro­jone gitary i wku­rzony Kurt.