Zobacz też moje {nowe} portfolio!
Mahjong zawsze kojarzył mi się z grą na NES. Miałem kiedyś dyskietkę „1000-in-1″, tam była taka pozycja. Nie wiedziałem kompletnie o co w niej chodzi, ale charakterystyczna nazwa została. Potem dowiedziałem się, że to japońska zespołowa zabawa, bardzo luźna i grana najczęściej w gronie przyjaciół, rodzin, prawie jak chińczyk u nas. Dopiero serial „Akagi“ pokazał, że mahjong może być tak samo groźny, jak poker czy blackjack. Czytaj całość →
Wokalista zespołów Pidżama Porno i Strachy na Lachy – Krzysztof „Grabaż” Grabowski nie słynie z udzielania obszernych wywiadów. Tym większym zdziwieniem okazała się dla mnie publikacja „Gościu” będąca wywiadem-rzeką, przeprowadzonym przez Krzysztofa Gajdę i obejmującym całe „dorosłe” życie muzyka. Czytaj całość →
Płyta „Powstanie Warszawskie“ wypływa niemalże w każdej dyskusji dotyczącej kondycji polskiej sceny muzycznej ostatniej dekady. Z tym, że są dwa obozy — jedni twierdzą, że zespół Spiętego popełnił arcydzieło, drudzy że jest to wręcz profanacja. Ja, jak zwykle, stoję gdzieś pośrodku. Czytaj całość →
Oglądając polskie filmy nie będące komediami trudno pominąć nazwisko Wojciecha Smarzowskiego. Co ciekawe, tak naprawdę za sprawą dwóch filmów — wcześniejszego „Wesela“ i omawianego teraz „Domu złego“. Reżyser w obu filmach wyciąga najbardziej niechlubne i wstydliwe, ale jednocześnie wciąż obecne cechy Polaków. Czytaj całość →
Miłość od pierwszego wejrzenia to rzadkie, niemal mistyczne uczucie. Wiele filmów, książek czy piosenek czerpie z niego, starając się ukazać jego głębię i wyjątkowość. Tak naprawdę, dziś, twórcy mogą zaskoczyć nas już chyba tylko okolicznościami. Tomowi Tykwerowi, reżyserowi filmu „Heaven“ (według scenariusza Kieślowskiego i Piesiewicza) to właśnie się udało. Czytaj całość →